Dünyada var olma amacımızı düşündüğümüzde kitabın gidişatı değişmeye başlıyor.
Bunu düşünmek hiç aklınıza gelmediyse belki bu yazının karşınıza çıkması da çok tesadüf olmayabilir.
Sağım soluma baktığımda umutsuzluk had safhada evet ama içimizi kemiren özgünlük, samimiyet, doğrucu arayışımız hep aklımızın bir köşesinde.
Her ışığın altında bir hikaye; kimileri gülüyor, kimileri ona ulaşmak için doğru zamanını bekliyor, kimileri de karanlıkta belki senin gibi hissediyor. Bir geceyi daha atlattık böylece.
İnanmaya ihtiyacı olur hep insanın. Mümkünse kendinden başka bir şeye…
Gelecek teknolojilere önyargımızı kırıp, uyum sağlarız bir şekilde ancak iş ve özel hayatımızda bizi sarmalayan “yapay insan” profillerinden nasıl uzaklaşabiliriz onu bilmiyorum.
Yapay zeka; samimiyet, vicdan ve cesaretini koruyacak insanların ellerinde işlerimizi yönetecek. Bu kavramların olmadığı bir dönemde teknolojinin varlığı ve yokluğu önemsiz kalacaktır.
Bulutların ardından elbet güneş görünür. Beklemeyi öğrenip, sessizce dönüşenler için her şey içinde sarı papatyalarına ulaşan bir ev gibi yerli yerinde…
Ercem Pekel 